Kłodzka Góra – więcej niż popołudniowy spacer

Notatka:

Kłodzka Góra miała być tylko krótkim, popołudniowym spacerem po zdobyciu Jagodnej. Szybko jednak okazało się, że to taki typowy „mały, ale wariat”. Niby niewysoka góra, a podejście od samego początku było naprawdę strome i zadziwiające.

Na sam szczyt nie wchodzi się od razu. Po drodze trzeba zdobyć jeszcze m.in. Grodzisko i Jelenią Kopę, więc zanim dotrze się do Kłodzkiej Góry, kilka razy schodzi się i ponownie wspina. To właśnie przez te kolejne podejścia trasa okazała się bardziej wymagająca, niż zapowiadały jej parametry.

Na szczycie stoi wysoka metalowa, hucząca wiatrem wieża widokowa. Zanim weszłam na górę, schowałam telefon do kieszeni i zdjęłam czapkę, żeby wiatr mi ich nie porwał, choć pod wieżą flauta. Widoki z wieży wynagrodziły jednak ziąb jaki tam panował.

Podejście było dość popularne — spotkaliśmy sporo rodzin z dziećmi i turystów wybierających się na wieżę. Nie zeszliśmy tą samą trasą, postanowiliśmy trochę pobawić się mapą. Zamiast trzymać się wyłącznie znakowanych szlaków, wybraliśmy kilka cienkich leśnych dróg zaznaczonych na mapie i to był strzał w dziesiątkę.

Prowadziły przez bardzo ładny las i okazały się zdecydowanie bardziej malownicze niż główne szlaki. Część z nich pokrywała się z trasami rowerowymi, ale przez cały czas nie spotkaliśmy ani jednego rowerzysty. Przy podejściu dominował gęsty las, natomiast podczas schodzenia co jakiś czas otwierały się przyjemne widoki na okoliczne wzgórza.

Choć trasa miała zaledwie około siedmiu kilometrów i spodziewaliśmy się lekkiego spaceru, okazała się całkiem wymagającym zakończeniem dnia.