Szlakiem Saren (Sopockie Szlaki Spacerowe)

Notatka:

Spacer rozpoczęłam jeszcze w starej części Sopotu, idąc z przystanku autobusowego Monte Cassino w kierunku osiedla Mickiewicza, gdzie zaczyna się szlak saren. Samo przejście przez górną, willową część miasta jest bardzo przyjemne — stare przedwojenne wille ukryte wśród zieleni mają tutaj wyjątkowy klimat. Szczególnie pięknie jest tu jesienią, ale także w maju i czerwcu, gdy wszystko tonie w soczystej zieleni.

Początek szlaku saren prowadzi jeszcze dość parkowo, wzdłuż osiedla, dopiero później wchodzimy w bardziej dziki i gęsty las Wilczego Parowu. W porównaniu do szlaku Wiewiórek, którym szłam wcześniej, tutaj las wydaje się dużo bardziej zamknięty, gęsty i intensywny. W maju jest też bardzo głośno od śpiewu ptaków i obudzonej przyrody.

Przy odbiciu w stronę Małej Gwiazdy łatwo zgubić właściwą drogę — sama przez chwilę weszłam pod wielką górę na szlak lisów, bo skręt szlaku saren w lewo jest słabo widoczny. Późniejszy fragment trasy miejscami prowadzi właściwie przez leśny wąwóz bardziej niż wyraźną ścieżką, ale oznaczenia na drzewach pozwalają spokojnie odnaleźć drogę.

Od Małej Gwiazdy przez chwilę szlak pokrywa się ze szlakiem Wiewiórek, a następnie odbija mocno w lewo i wraca w kierunku Gdańska. Ta część była najbardziej dzika, co miało tez swój niepodważalny urok! Dopiero w Dolinie Świemirowskiej wraca bardziej uporządkowany charakter trasy — pojawia się wiata, asfalt i spokojniejsze otoczenie. Dalej szlak prowadzi wokół ogródków działkowych pięknie położonych pomiędzy lasami, a później ponownie wchodzi do lasu i do końca już biegnie równolegle do ulicy Reja.

Cała trasa jest bardzo przyjemna, różnorodna i zdecydowanie bardziej dzika niż mogłoby się wydawać po spacerowym charakterze sopockich szlaków.